مرد گفت: اين دارايي، از دزدي گرد آمده است كه در آن كار استاد بودم. افسوني داشتم كه شب‌هاي مهتابي، پيش ديوارهاي توانگران مي‌ايستادم و هفت بار مي‌گفتم «شولم شولم» و دست در روشنايي مهتاب مي‌زدم، با يك خيز به بام مي‌رسيدم و بر سر روزني مي‌ايستادم و هفت بار مي‌گفتم «شولم شولم» از روزن فرود مي‌آمدم و بي‌رنج در ميان خانه مي‌ايستادم. باز هفت بار همان افسون مي‌خواندم و همه‌ي كالاهاي پر بهاي خانه به چشمم آشكار مي‌گشت. هر آن چه مي‌توانستم بر مي‌داشتم و هفت بار ديگر «شولم شولم» مي‌گفتم و بر مهتاب سوار و از روزن بيرون مي‌شدم. از خجستگي آن افسون، نه كسي مي‌توانست مرا ببيند و نه كسي از من بدگمان مي‌شد. كم كم اين همه دارايي كه مي‌بيني به دست آمد. ولي زنهار! تا اين افسون را به كسي نياموزي كه از آن تباهي‌ها زايد.

دزدان از شنيدن اين سرگذشت و آموختن افسون شاد شدند. اندكي ايستادند. آن گاه كه گمان بردند مردمان خانه را خواب ربوده، پيشگام دزدان هفت بار «شولم شولم»‌ گفت وپاي در روزن نهاد همان بود و برگردن افتادن همان! خداوند خانه برجست و چوب دستي برداشت و بر شانه‌هاي دزد مي‌كوفت و مي‌گفت:

اي نابكار! آن همه كوشيدم، زندگي شيرين را با رنج كار، تلخ كردم تا دارايي به دست آوردم. اينك، تو بي دين مي‌خواهي در يك دم آن را به پشت گيري و ببري؟ باري، بگو تو كيستي.

دزد گفت: من آن نادانم كه دم گرم تو مرا بر باد سرد چنان نشاند كه خواهش جانماز روي آب گستردن در دل آوردم و چون نيم سوخته‌اي، آتش در من افتاد و پشت پاي آن نيز بخوردم. اينك، مشتي خاك در پس من انداز تا از خانه‌ات، گراني ببرم.

برگرفته از بخش برزويه پزشك - كليله و دمنه