گر تو عودی سوی این مجمر بیا
ور برانندت ز بام از در بیا

یوسفی از چاه و زندان چاره نیست
سوی زهر قهر چون شکر بیا

گفتنت الله اکبر رسمی است
گر تو آن اکبری اکبر بیا

چون می احمر سگان هم می​خورند
گر تو شیری چون می احمر بیا

زر چه جویی مس خود را زر بساز
گر نباشد زر تو سیمین بر بیا

اغنیا خشک و فقیران چشم تر
عاشقا بی​شکل خشک و تر بیا

گر صفت​های ملک را محرمی
چون ملک بی​ماده و بی​نر بیا

ور صفات دل گرفتی در سفر
همچو دل بی​پا بیا بی​سر بیا

چون لب لعلش صلایی می​دهد
گر نه​ای چون خاره و مرمر بیا

چون ز شمس الدین جهان پرنور شد
سوی تبریز آ دلا بر سر بیا