ديشب ايتاليا به فينال راه يافت، تيم محبوب من كه در اين دوره با افكار ليپي بسيار مستحكم‌تر و شاداب‌تر از گذشته بازي مي‌كند توانست يك گام ديگر را تا جام طي كند و حالا نوبت رسيدن به جام قهرماني است.

اما ديشب شب رويايي ايتاليا و كابوس ژرمن‌ها بود، هرچه آلمان‌ها از ابتداي بازي سعي كردند فشار رواني را بالا ببرند، ايتاليايي‌ها بهتر بازي را دنبال كردند و بدون هيچ ترديدي كنترل بيشتر زمان بازي در دست لاجوردي‌ پوشها بود.

دو تعويض بسيار به جا ايتاليا را در وقت اضافه قدرتمند‌تر كرد و ورود ستاره مورد علاقه‌ام به زمين يعني الساندرو دل پيرو بسيار به موقع بود، همه خود را آماده رفتن به سراغ ضربات پنالتي كرده بودند و ايتاليا با وجود «بوفون» هيچ غمي نداشت، سنگرباني كه دومي ندارد.

اما پيرلو با يك حركت مناسب و ضربه تمام كننده و گروسو كار را در دقيقه 119 به نفع ايتاليا كرد و پس از آن آلمانها مي‌خواستند خود را به آب و آتش بزنند كه دل پيرو ي پا به سن گذاشته اما پرتجربه و مورد علاقه‌ام كار ژرمن ها در دقيقه 121 تمام كرد.

ديشب ايتاليا از هر نظر خوب بازي كرد، بهترين خط دفاعي جام جهاني همچنان بهترين خط دفاعي جام باقي ماند و هيچ حريفي تاكنون در اين جام نتوانسته دروازه اين تيم مستحكم را بگشايد و مطمئن هستم كه در فينال هم اينچنين خواهد شد.

و حالا ايتالياي دوست داشتني من كه بدون هيچ غروري پا در جام نهاد، به فينال رسيده و حالا نوبت آن است كه جام قهرماني را كاناوارو بالاي سر خود ببرد.

ايتاليا را براي همين دوست دارم، زيرا بدون هيچ سر و صدايي بازي خودش را مي‌كند و نتيجه اش را مي‌گيرد و هيچگاه نه خودش و نه طرفدارانش اهل جنجال نيستند و به نظرم اين ايتاليا مستحق قهرماني است.

ما تا جام جهاني 2010 منتظر نمي‌مانيم كه حالا چه شود، ما منتظر يكشنبه هستيم و مطمئنا اين يكشنبه روز ايتاليا خواهد بود ...